فردوسی

به نام خداوند جان و خرد                کزین برتر اندیشه بر نگذرد

خداوند نام و خداوند جای                خداوند روزی ده رهنمای

ستون نداندکس اوراچوهست            میان بندگی را ببایدت بست

تورا دین و دانش رهانددرست          ره رستگاری ببایدت جست

وگر دل نخواهی که باشد نژند          نخواهی که دایم بوی مستمند

به گفتار پیغمبرت راه جوی             دل از تیرگیها بدین آب شوی

چه گفت آن خداوند تنزیل وحی         خداوند امر و خداوند نهی

که من شهرعلمم علی ام دراست        درست این سخن قول پیغمبر است

منم  بنده    اهل     بیت    نبی           ستاینده  خاک  پاک   وصی

اگر چشم داری به دیگر سرای          به نزد نبی و علی گیر جای

گرت زین بد آید گناه من است           چنین است و این دین و راه من است

بر این زادم وهم براین بگذرم           چنان دان که خاک پی حیدرم